Thumbnail
NL / FR / EN

 

kvvkkorea 2

 

 

De Verbroedering
Stichters
Colonel d'Aviation e.r. L. Nicodème (+)
Présidents d'honneur:Lieutenant-Général e.r. Baron A. CRAHAY (+)
Général-Major Médecin e.r.Comte A. GUERISSE (+) G.C.,K.B.E, D.S.

 

 
September 2000 :
Inhuldiging van de ramen Korea in de baseliek van Koekelbergen door zijne majesteit Koning Albert. DE voorzitter van de verbroedering, Mr J. Van Cauwelaert (overleden)verzoekt de Koning om het gastenboek te onderteken
 

 

ThumbnailThumbnail

 

 

 

 

 

 

 

 

Photos : F. Vermeulen, président de la section provinciale du Hainaut )

 

De Koninklijke Verbroedering van het Vrijwilligerkorps voor Korea.

De geschiedenis en het reilen en zeilen van het Koninklijke Verbroedering van het Vrijwilligerkorps voor Korea vanaf hun ontstaan tot heden, over een tijdspanne van meer dan 60 jaar zou de inhoud kunnen zijn van een lijvig boek. Het is dan ook evident dat ik mij zal moeten beperken tot het strikt essentiële.

Aan het ontstaan van het BUNC* bataljon gaat een brok geschiedenis vooraf, het is mijns inziens noodzakelijk U dit  duidelijk te maken om te begrijpen om  welke de reden  de VN*  een oproep lanceerde voor hulp van de vrije wereld. Korea diende gevrijwaard van een verdere overheersing, de vrijheid van het Koreaanse volk diende verzekerd te worden.

Zeer beknopte voorgeschiedenis.

Japan liet in het verleden al altijd zijn oog vallen op het Koreaans schiereiland als defensieve ring rond hun keizerrijk. Op bevel van de Japanse minister Miura Goro werd de Koreaanse keizerin Myung Sung vermoord, zodoende ontstond er verwarring en was er minder tegenstand om hun strategie van verovering door te drijven.

In 1894, tot 1895 ontstond een oorlog tussen de Chinezen en de Japanners, waarbij het twistpunt de controle over Korea was. Japan won en China deed afstand van alle rechten op Korea. Met de Russisch - Japanse Oorlog van 1904 tot 1905 die weer door Japan gewonnen werd, kon alle Russische invloed uit Korea verdreven worden. Later volgde het akkoord tussen de V.S*. en Japan, waarbij aan Japan vrij spel in Korea werd gegeven.

In 1910 annexeerde Japan Korea, de volledige heerschappij werd een feit.
Tijdens WO II* werden Koreaanse mannen opgeroepen het Keizerlijk Japanse leger te vervoegen of te werken in de Japanse militaire industrie. Tal van andere verordeningen werden het Koreaans volk opgelegd, natuurlijk, steeds in het voordeel van Japan .
Op 5 augustus 1945 gaf Japan zich over aan de geallieerden, waarmee in Korea een bezettingsperiode van 35 jaar ten einde kwam. In september van hetzelfde jaar arriveerden er Amerikaanse troepen. Tijdens een vergadering in de VS* werd er besloten om Korea in twee te delen naargelang de machtssfeer. Zuid-Korea, kwam onder de VS* te staan, terwijl Noord-Korea onder het communistische Rusland viel.
Op 25 juni 1950 viel Noord-Korea de Zuiderbuur aan, waarmee een nieuwe, drie jaar durende oorlog ontstond: “de Koreaanse Oorlog”.
Daarop besloot de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties tot militaire steun aan Zuid-Korea. Uiteindelijk bestond die militaire steun uit een troepenmacht waaraan naast troepen van de Verenigde Staten nog vijftien landen deelnamen: Australië, België, Canada, Colombia, Filippijnen, Ethiopië, Frankrijk, Griekenland, Verenigd Koninkrijk, Luxemburg, Nederland, Nieuw-Zeeland, Thailand, Turkije en Zuid-Afrika en vijf medische detachementen.
Op 18 december 1950 vertrok het eerste contigent van 700 Belgische vrijwilligers van uit Antwerpen op de “Kamina” naar Korea. In het totaal zouden er 3.172 Belgische militairen naar Korea gezonden worden.

Voor het BUNC bataljon waren de verliezen zeer zwaar, er sneuvelden 104 jonge Belgische, 2 Luxemburgse en 9 Koreaanse militairen die in het BUNC* dienden. Bij deze droeve tol horen ook 10 vermisten en meer dan 350 ernstig gekwetsten. De Korea oorlog eindigde op 27 juli 1953 met het ondertekenen van een wapenstilstand. De laatste Belgische vrijwilligers kwamen terug in 1955.

Het ontstaan van de Verbroedering van het Vrijwilligerkorps voor Korea.
Na de terugkeer van de anciens van het eerste contigent ”Korea - vrijwilligers” werd het algauw duidelijk dat er nood was om de hereniging van “de anciens” te bewerkstellingen om, alzo de spirit die ze destijds in Korea tot hun eigen hadden gemaakt, verder te bewaren. De leuze “Een voor allen en allen voor één” wilden zij kost wat kost in stand houden.

In 1952, nam de voormalige betaalmeester van het Bataljon, Commandant Louis Nicodeme het initiatief en maakte de aanvang van wat later zou uitgroeien tot de “Koninklijke Verbroedering van het Vrijwilligerkorps voor Korea”. Inmiddels had links of rechts iemand, kundig of onkundig,  het voortouw genomen en trachtte strikt plaatselijk iets te organiseren met de “anciens”, als was het maar om een pint te drinken of vervlogen verhalen op te rafelen. Zij kwamen en ze gingen. Van een echt, hechte samenwerking was geen sprake.

 De start was dan ook alles behalve bemoedigend. Zo konden de organisatoren, die zich in Brussel gegroepeerd hadden, niet beschikken over een juist adressenbestand. Betrouwbare bestanden van de oud-strijders, die in Korea gediend hadden en nu verspreid waren over heel België en in de BSD*, waren er niet. Gezwegen van de lokale adresveranderingen die dagelijks doorgevoerd werden.
De drang naar de beloften die destijds gegeven waren betreffende de voordelen die later aan ons zouden verstrekt worden, werd op verschillende wijze beoordeeld, afhankelijk van de ouderdom. De ouderen wilde deze voordelen toegekend krijgen alhoewel er nog geen eisen konden gesteld worden. De jongeren die daar nog niet zoveel aandacht aan besteedden ging het meer om eens bijeen te komen en tussen pot en pint de wedervaren te vertellen. Daarenboven moesten er voor elke provincie naar welwillende en geëigende anciens gezocht worden om een bestuur op te richten. Wetende dat vele onder hen zich enkel persoonlijke motieven tot doel gesteld hadden en enkel deze als hun prioriteiten wilden behandeld zien, ligt het natuurlijk voor de hand dat er daardoor weinig of geen interesse was van de jongere garde om toe te treden. “Last but not least” het opmaken en goedkeuren van de degelijke statuten vergde de nodige kennis en veel tijd.

Toen de laatste Belgische militairen van het bataljon in september 1955 naar huis terugkwamen, stelden er zich meer en meer kandidaten ter beschikking voor een  lidmaatschap van de verbroedering. Men begon met het organiseren en het  installeren van enkele afdelingen rond de grotere agglomeraties.
Er werden opzoekingen in de archieven van het leger gedaan naar adressen van de Korea oud-strijders, gemeentebesturen werden aangeschreven. Er werden vrijwilligers gevraagd om als huisbezoekers uitgezonden te worden en verloren contacten terug op te nemen en om inlichtingen in te winnen om verdere opsporingen mogelijk te maken. Een nationale adreslijst kreeg stilaan gestalte en ieder lid kreeg zijn nationaal nummer toegewezen (dat tot heden nog steeds geldig is).
Daarna ontvingen de afdelingen een verenigingsvaandel waarbij ook ’n Korea-vaandel  geschonken werd door de Koreaanse ambassadeur. Er werd gestreefd naar goede relaties, één ervan was de Minister van Landsverdediging, die ons de eer bewees  “Beschermheer” van de verbroedering te worden. Stilaan werden de afdelingen uitgebreid naar alle provincies, er werden algemene vergaderingen georganiseerd en de bestuurleden werden democratisch verkozen. Met de tijd kwam er stabiliteit in de structuur van onze verbroedering. De eerste reglementen van inwendige orden werden opgesteld en er werden symposia voor bestuursleden samengeroepen om de kwaliteit en de samenwerking te bevorderen.
Door de inzet van senator Militis, ‘n Korea-strijder van het eerste uur, ontvingen wij het statuut van Nationale Erkentelijkheid, het uitgangspunt en de eerste vereiste om aanhoord te worden als een daadwerkelijke oud-strijders vereniging. Nu kon er gedacht en begonnen worden aan het samenstellen van een eisenbundel. In samenspraak met de toenmalige burgemeester van St-Pieters-Woluwe werd begonnen met het oprichten van het nationaal monument,  dat met het nodige eerbetoon ingehuldigd werd door Koning Boudewijn I.

Na 50 jaar bestaan werd onze verbroedering vereerd met de titel “Koninklijk”, en ze voert sindsdien de benaming van: “Koninklijke Verbroedering van het Vrijwilligerkorps voor Korea”.

Later werden er, op uitnodiging van de Korean Veterean Association, reizen georganiseerd en konden de leden met hun echtgenote voor enkele dagen als eregasten Korea gaan bezoeken. Heden ten dage worden studenten van oud-strijders uitgenodigd om kennis te maken met de Koreaanse cultuur en de economie van het land “van de stille morgen” dat inmiddels uitgroeide tot  een van de leidende economische naties.

Het KVVKK* / FRCVC*  heeft haar permanentie te HASSELT, op het Militair Provinciecommando Limburg, Guffenslaan 26, tel: 011.457427, Mr. René Detilloux, nationaal secretaris, verzekert er de permanentie op woensdag van 14.00u. tot 16.00u, uitgezonderd op feestdagen en in de maanden van het groot verlof. Iedereen kan bij hem terecht voor informatie  over onze vereniging.

De structuur van de verbroedering omvat, het nationaal bureau, bestaande uit : de nationale voorzitter, twee vice-voorzitters, de secretaris en penningmeester. Deze worden bijgestaan door leden van het nationaal comité, bestaande uit vijf personen verkozen en bekrachtigd door de algemene statutaire vergadering. Het nationaal comité wordt bijgestaan door de negen provinciale voorzitters die tevens als consulanten fungeren.
Elke provinciale sectie heeft een autonoom bestuur bestaande uit de voorzitter, de secretaris, de penningmeester en enkele bestuurleden. Zij zijn allen vrijwilligers. Er wordt natuurlijk geen bezoldiging gegeven.
Ieder jaar organiseert elke provincie haar reünie, de anciens noemen het “De provinciale Fasten”, daarnaast worden eens per jaar alle oudgedienden uitgenodigd door de bevelhebber van het 3de Bataljon Parachutisten in het kwartier “Kapitein P. Gailly” te Tielen om er gezamenlijk “Memory Day” te vieren met hun “Peters, de huidige militairen van 3 Para”. Het 3de Bataljon Parachutisten heeft de traditie overgenomen van het BUNC bataljon, zij bewaren het vaandel en dragen het mutskenteken. De Belgische Kroonprins Filip heeft er zijn dienstplicht volbracht en er zijn “Parawings” ontvangen. Hij draagt met fierheid de wijnrode muts en het Korea kenteken.
November, de maand waarin volgens traditie onze doden worden herdacht, komen de Korea oud-strijders hun doden herdenken aan het nationaal monument te St.-Pieters-Woluwe, waarbij de ambassadeur van Korea, de militaire attaché en verscheidene leden van de Koreaanse Ambassade bloemen neerleggen.

Voor de stichting van de verbroedering gebeurde werden de provincies lokale initiatieven terzake genomen, maar echte besturen en samenkomsten zoals wij die heden kennen waren er eigenlijk niet.  

Ter gelegenheid van een ontvangst in het Grand Hyatt hotel te Seoul, tijdens een interview, werd ons de  vraag gesteld : “Was het waard dat zoveel van uw landgenoten sneuvelden voor Korea?” Ons antwoord kwam prompt : “Elke soldaat die sneuvelt is er een te veel”. Maar om uw vraag te beantwoorden; Kijk om U heen en oordeel zelf. Kijk hoe zelfzeker en bedrijvig de mensen hier zijn, er straalt vertrouwen van hun uit. Kijk naar de vrolijke kinderen op straat, in hun kleurrijke schooluniformpjes, met hun wuivende vlagjes. zie hoe gelukkig ze zijn. Zie naar uw hoge levensstandaard, uw moderne infrastructuur.
“Ja, het was het waard dat jonge soldaten hun leven gaven omdat de mensen in de Republiek Korea eindelijk in vrijheid, welvaart en voorspoed zouden kunnen leven”. 

En zo gaan wij binnen enkele maanden de 60ste verjaardag van de wapenstilstand van de Korea oorlog herdenken. Wapenstilstand. De echte vrede om terug een natie te worden, de hereniging van de vele families blijft tot heden voor de inwoners op het Koreaanse schiereiland een utopie. Spijtig, waar blijft het menselijk begrip onder de noord Koreaanse agressors!!!!

    

Doden: Burgers.:         +/- 2.000.000
     N. Korea.+ China:  +/- 3.800.000
     UN:                        +/- 1.500.000
Totaal:                         +/- 7.300.000

VN – Verenigde Naties
VS -  Verenigde Staten
BUNC – Belgian United Nation Command
KVVKK – Koninklijke Verbroedering van het Vrijwilligerskorps voor Korea.
BSD – Belgische Strijdkrachten in Duitsland
WO II – Wereld Oorlog 2.

Raymond BEHR
Nationaal voorzitter

KVVKK - FRCVC

 

TERUG